René's verhalen van binnenuit nr.1

Ik ben René, ik zit vast in de Verenigde Staten. Zes jaar lang schreef ik in het tijdschrift Comeback, waarin ik advies en antwoord gaf op vragen van gedetineerden in het buitenland. Ik vertel jullie over mijn leven in detentie. Ook nu weer zou ik het op prijs stellen, om reacties, feedback of vragen te krijgen via buitenland@reclassering.nl waarop ik in de volgende blog kan reageren.

Met de feestdagen wordt vaak de vraag gesteld; Hoe ga je als gedetineerde, ver weg van je familie, ermee om, om niet bij elkaar te kunnen zijn tijdens die gezellige periode. Juist wanneer iedereen in het land van herkomst de kans krijgt elkaar op te zoeken. Samen zijn met de familie en vrienden die hen het meest dierbaar zijn.

Vaak gepaard met een heerlijke maaltijd, een gezellig drankje, wat muziek. Mooie herinneringen ophalen, leuke foto’s maken van elkaar. Dankbaarheid tonen, om het allemaal mee te mogen maken, in hopelijk goede gezondheid. Als gedetineerde blijft het bij een dagdroom. De laatste keer dat we samen waren voor een sinterklaasfeest, kerst, oudejaarsavond of nieuwjaarsdag. In mijn gevangenis is er geen kerstsfeer, muziek of versiering. Er is ook geen echte kerst maaltijd, dit is met elke feestdag het geval. Voor mij persoonlijk is nieuwjaarsdag mijn meest favoriete dag, waarop je iedereen kunt omhelzen, kussen en een goede gezondheid mag wensen. In de gevangenis geven de feestdagen mij een enorm schuldgevoel, van mijn moeder en vrouw krijg ik altijd te horen, dat het geen plezierige dagen zijn voor hen. Omdat ze het zonder mijn aanwezigheid moeten vieren, en dat ze blij zijn als deze dagen weer achter de rug zijn. Vooral mijn vrouw en kinderen zijn erg verdrietig met de kerstdagen, omdat iedereen met zijn geliefde van een gezellige maaltijd zit te genieten. Voor hun is de echtgenoot/vader er weer niet bij. Na mijn arrestatie hebben mijn vrouw en moeder nooit meer een kerstboom gekocht, of het huis versierd. Er zit altijd een vervelende nasmaak aan als ik ze prettige feestdagen wens, ondanks alles doe ik dat toch, in de vorm van een zelfgemaakte kaart.

Het geeft mij het gevoel dat ik in de vorm van die kerstkaart naast alle andere kaarten, er toch wel weer even bij ben. En uiteraard ben ik altijd bijzonder blij als ik kan videobellen met de personen die op mijn bezoek lijst staan. Ik mag met iedereen emaillen, wie dat met mij wil doen. Ook brieven schrijven doe ik bijna elke dag. Dit is een routine die nooit oud of saai wordt. Het is iets wat ik met heel veel plezier doe. Het geeft een warm gevoel van verbinding en verwantschap. Ik zit nooit naar woorden te zoeken.

Zelfs in mijn ééntonige en saaie gevangenisleven gebeurt er toch genoeg, om over naar huis te schrijven. En zo niet, dan over het nieuws. Wie op dit moment het nieuws in Amerika volgt, moet wel toegeven dat het een gekkenhuis is. Extremistisch, en dat daar genoeg over te zeggen is. Dit onderwerp bespreek ik nooit aan de telefoon, via email of video omdat dit afgeluisterd kan worden. Alleen maar in mijn brief die niet geopend wordt!

Ik zorg er wel voor dat ik nooit over mezelf of mijn situatie in een negatieve zin schrijf, daar heeft niemand wat aan. Dit zou alleen maar extra verdriet veroorzaken, voor mijn familie en vrienden. Zij hebben het al moeilijk genoeg. Ik laat altijd mijn optimisme doorschijnen. Zolang mijn familie en vrienden in mij blijven geloven geef ik de moed en hoop niet op. Ik blijf het glas half vol zien. Ook tijdens sombere dagen word ik graag met een lach wakker. Het zou niet kloppend zijn, dat ik alleen met de feestdagen aan mijn familie en vrienden denk, of tijdens een verjaardag of bruiloft. Ik denk elke dag aan alles wat mij lief is. Mijn vrouw, kinderen, kleinkinderen, moeder, zus, broer en hun gezin. Ook doet het mij beseffen, hoe zwaarwegend, echt en voor altijd de gevolgen kunnen zijn. Als je een stomme fout in je leven begaat, zoals in mijn situatie. Als je je billen brandt moet je op de blaren zitten.

Ik zou tegen gedetineerden willen zeggen; denk er ook eens goed en diep over na. Hoeveel pijn je iedereen aan doet als zij met tranen in de ogen tijdens deze speciale dagen naar een lege stoel zitten te kijken. Ik hoop dat dit jullie zal motiveren, om je familie en vrienden te laten weten, hoezeer je het contact met hun op prijs stelt.

René