Je bed uit en omhoog kijken

Sandra woont met haar gezin in Engeland en bezoekt daar als vrijwilliger voor Bureau Buitenland Nederlandse gevangenen. In haar blogs vertelt ze over haar ervaringen.

Vol verbazing vraag ik mij af wat er gaande is. Meestal bezoek ik mannen in de gevangenis. Af en toe ook een vrouw, maar nu heb ik in korte tijd drie jonge vrouwen, of eigenlijk zijn het stoere aardige meiden, bezocht. Drie vreemden van elkaar. Alle drie drugskoeriers. Alle drie heel verschillend echter. Eén had geen idee dat ze drugs vervoerde. Eén deed het onder druk van iemand. En eén wist wat ze ging doen, maar dacht dat het een goede manier was om haar schulden af te lossen.

Deze meiden zijn ongeveer net zo oud als mijn dochters. Dat maakt indruk bij me. Mijn dochters wonen ook in een ander land dan ik. Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn. Net uit huis. Nieuwe stad. Nieuwe vrienden. Sommige verhalen van deze meiden herken ik. Het tegenkomen van situaties waarvan je niet weet hoe je ze op moet lossen. Het niet advies vragen aan je ouders omdat je het zelf wel denkt te weten. Of je schamen voor een situatie en zelf een oplossing zoeken. Begrijpelijk, want dat is opgroeien. Je moet het leven zelf uitvinden. Helaas betekent dat voor deze drie een tijd vast zitten.

Een tijd in de gevangenis kan hopelijk goed gebruikt worden. Soms lukt dat makkelijker dan anders. Maar ongeacht werk, scholing of cursussen, een ontwikkeling maak je altijd door. Gewoon, door te ervaren. Ook is er alle tijd om na te denken. Vaak merk ik bij mensen dat ze veranderen. Deze meiden ook. Ze zijn anders dan toen ze kwamen. En zeker als je jong bent, kan dat veel impact hebben op de rest van je leven.

Ik woon in Engeland. Laatst was ik een dagje weg met mijn zusje. Zij woont toevallig ook in Engeland, maar ver weg van mij. We hadden dus halverwege afgesproken in een stad. We keken er rond, bezochten de kathedraal, dronken koffie in een parkje en kregen een rondleiding in een eeuwenoude kostschool. Ook daar kinderen die opgroeien, leren nadenken en keuzes maken.

In een klein museumpje bij de school, lagen oude boeken. En tot onze verrassing sommigen in het oud-Nederlands! Een van de boeken was geschreven in dichtvorm, over kennis opdoen over de hemellichamen. In die tijd wisten mensen nog weinig over zon, maan en sterren. Maar ze wilden veel weten! Altijd op zoek naar kennis! Twee regels lazen:

“Zy doet den mens de nachtrust haaten,
Zy leert hem bed en huis verlaaten,”

Als je wilt leren over de maan en sterren, moet je ’s nachts je bed uit en buiten omhoog kijken.
Zo is het. Ook in detentie. Als je wilt leren moet je om je heen kijken. Kopiëren van anderen. Leren over (ongeschreven) regels.

Het gedicht gaat verder over dat je een sterrenkijker kan gebruiken omdat je de sterren niet goed kan zien met het blote oog. In het hier en nu zou je hiervoor in de plaats kunnen zeggen dat als je niet begrijpt hoe iets werkt, als je iets niet weet, zoek dan hulp! Er zijn mensen die willen helpen. Ga naar school als dat kan. Of volg een cursus van Educatie Achter Buitenlandse Tralies (EABT).

Zolang je blijft leren, besteed je je tijd goed! Succes!