Je bed uit en omhoog kijken
Blog 23 april 2026
Lees meer
Ik ben Danielle, en in deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke ervaringen tijdens mijn bezoeken aan gevangenissen. Wat begon als nieuwsgierigheid groeide uit tot diepgaande ontmoetingen en inzichten over menselijkheid, oordeel en herstel.
In België is de situatie in de gevangenissen anders dan in Nederland. Er is overbevolking en personeelstekort. Mensen slapen op de grond en er is veel ongedierte. Er zijn weinig activiteiten en mannen zitten vaak 22 of 23 uur op cel.
Bezoek is meestal wel mogelijk, maar niet als er stakingsdagen zijn. Sommige mannen zie ik maar één keer. Daarna komen ze vrij op borg of met een schorsing.
Sommige mannen zie ik vaak, sommigen zelfs al vanaf de eerste dag dat ik in de gevangenis kom.
Ik vind de nieuwe verhalen interessant. Meelopen met de gedetineerden die al langer gedetineerd zijn blijft ook interessant. Elke gedetineerde is weer anders. En het is altijd leuk als een gevangene ook vraagt hoe het met mij gaat. Ik geef meestal weinig persoonlijke informatie. Mijn woonplaats is bijvoorbeeld standaard “Brabant”. Dan twijfelen mensen, want ik klink allesbehalve Brabants. Toch deel ik gerust dat ik in afwachting ben van een puppy. En omdat er zo’n klein fotoboekje aan mijn sleutelbos hangt, kan ik er zelfs een foto van laten zien. De reactie die ik bij mijn laatste bezoek kreeg, was wat koeltjes. “Een puppy. Goh.” Deze man komt uit Suriname. Wat blijkt; daar worden honden niet op dezelfde manier als huisdier gehouden. Mensen hebben daar vaker een vogeltje, bijvoorbeeld een parkietje. En voilà, weer een gespreksonderwerp gevonden.
Een paar weken geleden sprak ik een man voor het eerst. Het gesprek ging over zijn arrestatie. Het vastzitten in een beruchte gevangenis in België en de problemen waar hij tegenaan loopt. Hij kende de gevangenissen in Nederland en wist dus precies hoe groot de verschillen zijn. En die zijn groot.
Hij vertelde me een verhaal waar ik stiekem een beetje om moest lachen. Omdat de aanvraag van bezoek best chaotisch kan gaan, gaat er regelmatig iets mis. Ik sta soms bij de portier die de mensen moet teleurstellen. De mensen mogen niet naar binnen omdat het bezoek niet is aangemeld. Of omdat de kleding die ze meenemen niet naar binnen mag. Deze man zou bezoek krijgen van zijn vriendin. Tot zover ging het goed. Het bezoek stond aan de poort, mocht naar binnen en toen ging de deur weer dicht. Ze stond niet op zijn officiële bezoekerslijst. Er ontstond een discussie door het raam. De portier drukte de bezoekerslijst tegen het raam om te laten zien dat ze er écht niet op stond. Maar zij zag wie er wél op stond: namelijk een scharrel van haar vriend. Met wie hij blijkbaar scharrelde terwijl zij met hem een relatie had.
Ze liep boos weg. Ze heeft gewacht tot hij belde om te vragen waar ze bleef en heeft daarna schreeuwend de relatie verbroken met de woorden:
“Zelfs in de bajes ga je vreemd!”
Ik moest lachen. Sorry. Het komt vaker voor dat relaties stoppen in de gevangenis, maar dit had ik nog nooit gehoord.
Hij was zelf een beetje boos dat de portier de naam van de vriendin had gegeven.
Gelukkig zijn er ook hele mooie verhalen over relaties die een detentieperiode overleven.
