Op hoop van zegen

Sandra woont met haar gezin in Engeland en bezoekt daar als vrijwilliger voor Bureau Buitenland Nederlandse gevangenen. In haar blogs vertelt ze over haar ervaringen.

Voorzichtig veegt ze af en toe haar ogen droog. We zeggen niet veel. Er is ook niet veel te zeggen. Heimwee. Eenzaamheid. Het is niet makkelijk allemaal. Ik zou willen dat ik haar kon opbeuren. Een leuk verhaal vertellen. Ik kan het niet. We zijn stil.

Wat had ik graag… denk ik achteraf. Ik had langer moeten blijven, al was er niets meer te zeggen. Had ik nog wat leuks kunnen bespreken? Je kan echter niet iemand opvrolijken die heimwee heeft. Die haar familie mist. Ik ben geen surrogaat daarvoor. En met vrolijke verhaaltjes doe je gevoelens tekort. Heimwee is niet iets wat je even oplost.

Missen is een moeilijk fenomeen

Je kan je huis missen, je land missen, je hond of kat missen. De afwezigheid voelen van iemand die je dierbaar is. Ik ken dat. Ik weet wat missen is. In een andere cultuur geconfronteerd worden met een situatie waardoor je ineens thuis mist. Of een constant missen van een sfeer of gevoel om je heen. Of iemand die er altijd voor je was.

Ik heb dat missen ooit eens geprobeerd op te lossen door bloemen te kopen die mij herinnerden aan een feestdag. Misschien kan je iets tekenen en ophangen? Mijn moeder heeft me ooit eens iets opgestuurd wat fijn was. Je kan brieven schrijven en daarmee dicht bij iemand zijn. Of gedichten maken en zo proberen je gevoelens weer te geven. In ieder geval is het fijn als je iets positiefs kan vinden om te doen. Soms kunnen dan de heimwee gevoelens verminderen.

Had ik haar moeten vragen of ik volgende keer boeken moest meenemen? Om zo de heimwee te verdoezelen? Ik ben dol op boeken. Lezen geeft me de gelegenheid om te verdwijnen in een verhaal. Te zijn in een andere wereld, weg van de werkelijkheid. Gister had ik net weer een boek uit waaruit ik helemaal moest ontwaken. Het heet The Keepsake (of in het Nederlands: De bewaring) van Yael van der Wouden. Het is geen vrolijk boek, want het gaat over hoe de Joden na de Tweede Wereldoorlog werden behandeld nadat ze terugkwamen uit de kampen. Niet positief. Ik hoop dat het de gevangenen die ik bezoek anders zal vergaan als zij terugkeren. Ik weet dat eigenlijk wel zeker. Met een positieve instelling en de hulp en nazorg die ze krijgen, is het geen vergelijk met vroeger. Bureau Buitenland en vele anderen zijn er om hen weer op de been te helpen en een positieve start te maken na vrijlating.

Niet alleen boeken kunnen helpen, maar ook computerspelletjes. Laatst vertelde een jongen me dat hij het daarmee goed naar zijn zin had in detentie. Het klonk gek, maar hij leefde in zijn cel in een andere wereld, de spelletjeswereld. Samen met zijn celgenoot.

Met hoop en zegen

Had ik bij haar niet positiever kunnen afsluiten? Hadden we het nog langer over hoop moeten hebben? Dat er een eind komt aan deze detentie. Dat je het lichtpuntje in de verte voor ogen moet houden. Zij moest nog zeven maanden. Voor haar leek dat een oneindigheid. Voor anderen voelt ‘nog zeven maanden’ al bijna buiten. Alles is relatief. Maar uiteindelijk komt er voor iedereen een einde aan detentie. Met de hoop dat het goed komt, de wetenschap dat het eindig is en de nodige afleiding en bezigheden, kom je je tijd door.

‘Op hoop van zegen’ is het spreekwoord, wat betekent: met hoop op een goede afloop. Ik zou willen zeggen: ‘Met hoop én zegen’.