We hoorden weken niks van hem

Dit is een interview met een vader van wie zijn zoon sinds kort gevangen zit in Zweden.

Hoe kwamen jullie erachter dat Nick was gearresteerd?

We werden door de Zweedse politie gebeld. Ze vertelden ons dat we een telefoontje van Nick konden verwachten. Ze zeiden dat we dan niet met hem over de strafzaak mochten praten. Alleen over hoe het met hem gaat.

Hadden jullie een vermoeden dat hij in aanraking met justitie was gekomen?

Nou, eigenlijk dachten we dat hij bij een vriendin was. Onze videodeurbel had hun namelijk opgenomen toen ze het huis verlieten. Daarna hoorden we twee weken niks van hen. Dan word je natuurlijk erg bezorgd. We vroegen ons zelfs af of hij nog leefde. We deden aangifte van vermissing bij de politie, maar kregen te horen dat onze zoon volwassen is en dat ze daarom niks konden betekenen.

En toen kwam het verlossende telefoontje uit Zweden.

Ja, eindelijk kregen we hem aan de lijn en mochten we drie kwartier met hem bellen. Allereerst waren we erg opgelucht dat hij nog leefde. We wilden natuurlijk meteen weten of het goed met hem ging. Gelukkig was dat zo en ging hij op een volwassen manier met de situatie om.

Hebben jullie nog contact met zijn advocaat of Buitenlandse Zaken gehad?

Anderhalve week na Nicks’ telefoontje belde zijn advocaat. Helaas kon ze niks zeggen over de strafzaak. Ik heb op een gegeven moment zelf contact opgenomen met het ministerie Buitenlandse Zaken. Ik wist namelijk niet in welke gevangenis Nick zat. Gelukkig konden zij mij dit vertellen. Naar omstandigheden maakte hij het goed. Hij is mentaal ook sterk.

Inmiddels hadden wij bij Bureau Buitenland een aanmeldformulier van Nick ontvangen en namen wij contact met jou op. Hoe vond je dat?

Eerlijk gezegd kende ik Bureau Buitenland niet. Ik voelde mij gehoord en ik had het gevoel dat er snel acties werden uitgezet. Ook kreeg ik handige tips, bijvoorbeeld hoe ik een Verklaring Omtrent het Gedrag moest aanvragen. Die was nodig om Nick in de gevangenis te bezoeken.

Afgelopen december ben ik naar de thuisfrontinformatiedag van Bureau Buitenland geweest. Het was fijn om daar lotgenoten te ontmoeten. Je ziet dat je niet de enige bent. Ze konden met mij meeleven en ik met hen.

Waren er ook andere instanties of personen die jou steunden?

Nick had een jongerencoach. Die heeft veel zaken opgepakt, zoals het stopzetten van een verzekering, het bevriezen van boetes en instanties laten weten dat Nick vastzit. Het is fijn dat er instanties zijn die wat zorgen wegnemen, want er is zoveel waar je mee moet dealen.

Hoe reageerde de omgeving?

Nick heeft een stiefzusje van tien jaar oud. Uiteindelijk moesten we het haar vertellen. Toen hij net gearresteerd was vertelde we haar dat hij een lange vakantie had. Ze vroeg ons toen direct ‘Zit ie binnen?’  Ze wist namelijk dat hij eerder in de gevangenis had gezeten. Ook vroeg ze hoe lang hij moet zitten. Ik heb toen geantwoord ‘lang genoeg’. Binnenkort is ze jarig, het is erg pijnlijk dat hij daar niet bij kan zijn.

De moeder van Nick is nog niet zo lang op de hoogte. Zij heeft hem altijd erg beschermd en vraagt zich af: ‘wat heb ik verkeerd gedaan?’ Ik zeg dan dat zij niks verkeerds heeft gedaan.
Nick heeft een gemengde vriendengroep. Sommigen hebben justitie contacten, andere niet. Ik weet eigenlijk niet hoe ze over zijn arrestatie en zijn gevangenisstraf denken.

Hoe kijk je naar de toekomst?

Hoopvol. Nick heeft veel ambities en is erg slim. Hij schrijft dat hij zich realiseert wat zijn moeder voor hem heeft gedaan en hij heeft zijn excuses aan haar aangeboden. Ik hoop dat hij dat besef meeneemt als hij vrijkomt. Qua werk kan hij alle kanten op. Hij zou zelfs kunnen meedraaien in mijn aannemersbedrijf, maar dan moet hij wel bewijzen dat hij dat ook kan.