De mooiste bijbaan!

Sandra woont met haar gezin in Engeland en bezoekt daar als vrijwilliger voor Bureau Buitenland Nederlandse gevangenen. In haar blogs vertelt ze over haar ervaringen.

Wij zijn met een stuk of twaalf, hier in Engeland. En met zo’n 250 vrijwilligers over de hele wereld. Of nou ja, in de ruim 60 landen van de wereld waar Bureau Buitenland kan en mag werken. Wij, dat zijn de vrijwilligers van Bureau Buitenland.

Ons groepje komt één keer per jaar bij elkaar op de ambassade in Londen. Zo leren we elkaar kennen, delen we ervaringen en worden we op de hoogte gehouden van wat er gebeurt bij Bureau Buitenland. We krijgen informatie over instellingen, organisaties of afdelingen die voor ons interessant zijn. Zo kregen we eens voorlichting van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, maar ook van het Engelse Ministerie van Binnenlandse Zaken. Dutch & Detained vertelden over juridische hulp en Educatie Achter Buitenlandse Tralies over opleidingen. Allemaal instanties die ons een beter beeld geven wat er gebeurt met ‘onze’ Nederlandse gevangenen in het Verenigd Koninkrijk. En hoe we hen kunnen helpen met tips & tricks.

Ik ben er best trots op. Nederland is het enige land waarvan ik weet dat het zich bekommert om gedetineerden in het buitenland.
Voordat ik dit werk ging doen had ik daar geen idee van. Een vriendin vroeg me haar ‘baan’ over te nemen toen zij stopte. Ik heb er toen eerst goed over nagedacht en was wat onzeker. Nadat ik begonnen was ging er een wereld voor me open en zie ik dit nu als een goede en fijne manier om mensen bij te staan. Geen moment spijt gehad dus!

Nou, misschien soms toch wel even tijdens het eindeloze administratieve gedoe van het aanvragen van bezoek. Het is niet altijd makkelijk om een bezoekafspraak te maken. Aanvragen kan direct bij de gevangenis, maar de gedetineerde is soms al overgeplaatst. Vind dan maar eens uit waar hij of zij zit. Of ze zijn net naar de tandarts of voetballen als jij eindelijk voor de deur staat. Dan ben je helemaal voor niets gekomen. Of de gevangenis accepteert je privé email adres niet… dan moet je overnieuw beginnen via de ambassade.

De gevangenis waar ik binnenkort heen wil in Londen heeft zo’n beleid: alleen werk email adressen voor een ‘official visit’ aanvraag. Zucht… De ambassade is vreselijk behulpzaam en vragen netjes voor mij een afspraak aan, maar het is weer een extra stap die het hele proces langer laat duren.

Ons groepje in Engeland is een leuk team, waar soms nieuwe mensen bij komen. Ik was dus laatst op stap met een nieuwe vrijwilligster. Een vlotte jonge vrouw uit Londen die ik zou inwerken. We bezochten iemand die in Londen wacht op een vonnis. Hij zegt onschuldig te zijn en hoopt naar Friesland te gaan waar zijn vriendin woont. Nu gaan we een nieuwe afspraak maken om hem weer te bezoeken, maar zullen we hem kunnen vinden? Zou hij al vrij zijn? Of overgeplaatst? Of…?

Het maakt niet uit. Wij gaan aan de slag! Ik bezoek weer een gedetineerde die er vorige keer erg blij mee was dat we kwamen en ik leid een nieuwe vrijwilliger op die dit werk naast haar baan doet omdat ze het net als ik zo zinnig en dankbaar vindt. De mooiste bijbaan die ik me kan wensen!